سیمونه وانسینی در صفحه طب و پژوهش روزنامه ایتالیایی له رپوبلیکا ، می نویسد : امروزه میلیون ها تن در جهان ، زندگی شان را مدیون پیس میکر هستند ، دستگاهی کوچک و قابل کاشت در بدن که ضربان قلب را تنظیم می کند. این نمونه ها، با باطری کار می کنند ، اما در آینده «پیس میکری» خواهد آمد ، که نیازی به باطری نخواهد داشت.مثل یک ساعت خودکار ، که انرژی خود را از حرکت انسان به دست می آورد. در این مورد ، ضربان قلب ، این انرژی را به دستگاه می دهد.
«پیس میکر» ،اکنون انرژی اش را از راه سایش برخی مواد به هم به دست می آورد. انرژی ای حاصل از سایش فیلم های بسیار نازک. اکنون با این تدبیر ، و به مدد همین فن آوری ، «پیس میکر» ، بدون نیاز به باطری که عمری محدود دارد ، در بدن ، کاشته می شود. باطری هایی که می گویند عمر پنج تا ده سال و حداکثر پانزده سال دارند. فن آوری ای که به مدد یک موسسه ، پدید آمده است. موسسه فن آوری «جورجیا» این فن آوری را با موفقیت در حیوانات ، آزموده است.
یکی از مهمترین آداب اجتماعی آشوریان ایران، چنین بوده که هرگاه جمعیت آنان در شهری روی به فزونی نهاده است، آنان به تاسیس انجمنهای ملی و فرهنگی و اجتماعی مبادرت نموده اند. به همین جهت بود که در سال 1898، پس از مهاجرت عده ی کثیری از جوانان آشوری-کلدانی ساکن سلماس به تهران و استخدام در وزارتخانه ها و ادارات دولتی، بنیان اولیه ی انجمن آشوریان تهران گذارده شد.